وبلاگ زندگی عاشقانه

» هرچه کنی بخود کنی

* هرچه کنی بخود کنی *

می‌گویند: درویشی بود كه در كوچه و محله راه می‌رفت و می‌خواند: "هرچه

كنی به خود كنی گر همه نیك و بد كنی" اتفاقاً زنی مكاره این درویش را دید

و خوب گوش داد كه ببیند چه می‌گوید وقتی شعرش را شنید گفت: "من پدر این

درویش را در می‌آورم".

زن به خانه رفت و خمیر درست كرد و یك فتیر شیرین پخت و كمی زهر هم لای

فتیر ریخت و آورد و به درویش داد و رفت به خانه‌اش و به همسایه‌ها گفت:

"من به این درویش ثابت می‌كنم كه هرچه كنی به خود نمی‌كنی".

از قضا زن یك پسر داشت كه هفت سال بود گم شده بود یك دفعه پسر پیدا شد و

برخورد به درویش و سلامی كرد و گفت: "من از راه دور آمده‌ام و گرسنه‌ام"

درویش هم همان فتیر شیرین زهری را به او داد و گفت: "زنی برای ثواب این

فتیر را برای من پخته، بگیر و بخور جوان!"

پسر فتیر را خورد و حالش به هم خورد و به درویش گفت: "درویش! این چی بود كه سوختم؟"

درویش فوری رفت و زن را خبر كرد. زن دوان‌دوان

آمد و دید پسر خودش است همانطور كه توی سرش می‌زد و شیون می‌كرد، گفت: "

حقا كه تو راست گفتی هرچه كنی به خود كنی گر همه نیك و بد كنی".

ان الانسان نسیا

بدرستی که انسان فراموشکار افریده شده،

اگر از تاریخ یا از گذشتگان عبرت بگیریم

دل به دنیا نبندیم و خدای خود را فراموش نکنیم که روزی باید در

پای میزان الهی جوابگوی اعمالمان باشیم و اینکه دنیا ائینه است

هر عملی یک عکس العملی داره هیچ موقع دست بکارهای

ناشایست نمی زنیم

۰ نظر / ۱۴۳ بازدید